Rahul Lale

 रखुमाई... राहुल रखुमाई नाजूकशी सावळा रांगडा विठ्ठल जोडी जमली कशी मला पडे नवल नाथांच्या घरी  हा भरे पाणी जनीच्या मागे धावे शेण्या उचलूनी कबिर गाई दोहे हा विणतो शेला  नाम्यासाठी हा उष्टावतो काला ज्ञानोबांसाठी हा भिंत चालवतो तुकोबांचे बुडलेले अभंग वाचवतो दामाजीनी गरीबांसाठी  रीती केली कोठारे  विठू महार होऊनी हा परत ती भरे चोखामेळा , गोरा कुंभार याच्या भक्तांची किती गणती आस लागलेल्या बायकोची याला नसे काही भ्रांती काळाचेही रहात नाही  याला काही भान वाटेकडे डोळे रख्माईचे विसरुनी भूक तहान भक्तांच्या हाकेला हा सदा धावून जातो शेजारच्या रखमाईला मात्र विसरुनी जातो मुलखाची भाबडी माय भोळ्या भक्तांची भाळली काळ्यावर युगत ना कळली तयाची विठूसंगे नाव सदा येते रखुमाई बरोबर असून नसे जवळ रुसतसे बाई याच्यासंगे राबे ही सर्व भक्तांच्या घरी बोल कोणा लावावा तिचाच तो सावळा हरी.... ©राहुल लाळे २०-१२-२०२०

 *लाटा...* *लाटा...* समुद्र तटावरती, उसळती या धुंद लाटा फेसाळत जाताना.. बनवती त्या शुभ्र वाटा लाटा जणू काही, कुरळ्या केसांच्या लडिवाळ बटा प्रभाती -संध्याकाळी, मिरविती त्या सोनेरी  छटा भरती  असो वा ओहोटी, यांचा आपला कायमच गजर केव्हां  कधी उफाळून येती,अशी त्यांची आगळीच लहर खळाळती भरारी लाटांची,  खडकांनाही भिववते कपारीत त्यांच्या अनेकांच्या स्वप्नांना लपवते पावलांवर येणाऱ्या लाटा, जणू सुख वाहून आणतात शिंपल्याच्या मनी कशा,  मोती बनून राहतात खुपते कधी  पायाखालची इथे वाळू, दिपवते डोळ्यांना परावर्ती  हे ऊन.. अन् आयुष्यही जणू ,उसळे इथे  लाटालाटातून किनाऱ्यावरती येती  लाटा,  जीवाचंही होतं पाणी  गाती वेडे अनेक ,लाटांची या जीवनगाणी.... लाटांची या जीवनगाणी ©राहुल लाळे १४-१२-२०२०

 *आत्महत्या* राहुल अस्वस्थ मनाला किती, करतात या आत्महत्या   उलथापालथ चालते ,केवढी मनात त्यांच्या ? संताप जगाचा येतो,  का  येतो आप्तांचा... का स्वत:च्याच अविरत वेड्या अविचारांचा? कर्तव्य पार पाडताना ,जीवाचे रान करतो चुकतात कधीतरी वाटा,  इकडेतिकडे भटकतो  येतो राग  हजार प्रश्नांचा , वेदना अपेक्षाभंगाच्या पण त्याग का करावा, आपल्या जीवाचा ? मान्य होते स्थिती, कधी दोलायमान  का घालवावं तरी ,आपलं आत्मभान? आपल्यासाठी कोणी ,डोळे लावून बसलेत प्राण  राहू द्यावं याचं सर्वांनीच थोडंसं भान  होती जवळ हिंमत दांडगी, होतं एक खंबीर ही मन  संकटात मन दुःखी, आज  संपवलं जीवन इतकेही स्वस्त का हो,  व्हावे हे मरण ? आईबापाच्या कष्टांचीही,  मग राहे ना आज जाण असाव्यात अपेक्षा,ध्येयही असावे,  जिगर असावी, असावे ही धैर्य  आनंदात काम करावे, अपयशातूनही उभे रहावे  आत्महत्या हा नसे पर्याय अनेक चिंता , काळज्या जरी अनेक   जागृत असावी मती आणि शुध्द मन लाख आली संकटे जरी, जाऊ नये खचून मृत्यू  उपाय नाही, आहे अनमोल जीवन  ...