Rahul Lale

रात्र काळी घागर काळी  राहुल प्रसंग कसा नाट्यमय आहे बघा. काळोख्या रात्रीची वेळ निवडून, एक गोपी काळ्या यमुनेवर पाणी भरावयास निघाली. चांगली तयारी करून निघाली. म्हणजे चुंबळ, घागर आहेतच, पण बिलवर, गळ्यातील मोत्यांचा हार, हेही आवर्जून घेतले आहेत. अभिसारिका असल्याने सर्व गोष्टी निवडून काळ्या रंगाच्या घेतल्या. पण तरीही एक राहिलेच. ती स्वत: गोरीच होती. मग, मांजर डोळे मिटून दूध पिते, त्याप्रमाणे तिने ठणकावून सांगितले, "मी काळी". वाद मिटला. आतां जाण्यास अडचण काय? तीही तीने लगेच सांगितली. "मी भित्री. एकटी कशी काय जाणार? सोबत नको? सखे, त्या सावळ्याला बरोबर धाड ना !" आपण घरांतल्या लग्‍नाच्या मुलीला काळी असेल तर सावळी, सावळी असेल तर गहूवर्णी, गहूवर्णी असेल तर चक्क गोरी म्हणतो. पण येथे ही बिलंदर गोपी स्वत:ला गोरी असून काळी व बाहेरच्या 'कृष्णा'ला सावळी म्हणून मोकळी! विष्णुदास नाम्याला हा चावटपणा पसंद नाही. तो साफ सांगतो "माझी स्वामिनी काळी नाही बहूकाळीच आहे. या गाण्याबद्दल एक कथा अशीही -  हे गाणे संत  नामदेवांनी नव्हे तर विष्णुदास नामा यांनी लिहिले आहे असेही मानले जाते ...

 छावा... हिंदवी स्वराज्यस्थापक गोब्राह्मणप्रतिपालक छत्रपती नरसिंहाचा महापराक्रमी पुत्र राहुल लाळे "आळस, अज्ञान आणि अनास्था या तिघांचं प्राबल्य आमच्या जीवनातच पसरलेलं आहे. इतिहास म्हणजे अत्यंत मौल्यवान राष्ट्रीय धनदौलत आहे, या गोष्टीचा आम्हाला अद्याप सुगावाच लागलेला नाही." हे शिवशाहीर बाबासाहेब पुरंदरे यांचं वाक्य पूर्वी कधी तरी वाचलं होतं . गेले दोन आठवडे देशभरातून आणि जगभरातून " छावा " या स्वराज्याचे दुसरे छत्रपती संभाजीमहाराजांवर बेतलेल्या सिनेमावर ज्या प्रतिक्रिया येत आहेत त्यावरुन हे वाक्य आठवलं. महाराष्ट्राबाहेर छत्रपती शिवाजी महाराज माहिती आहेत पण त्यांचा महापराक्रमी, मुत्सद्दी, धर्मवीर , कविमन बाळगणारा असा संभाजी हा सुपुत्र मात्र कोणाला माहिती नव्हता हे वाचून आश्चर्य नाही पण वाईट नक्कीच वाटलं. छत्रपती संभाजी महाराज हा लहानपणापासूनच एक कुतूहलाचा विषय.. आईविना वाढलेलं पोर - वडलांबरोबर आग्ग्र्यात कैदेत अडकणं आणि तिथून सुटका करुन घेतल्यावर पकडलं जाण्याच्या भीतीने वडलांपासूनही वेगळं होऊन लपत छपत आणि बालपणीच जिवंतपणी मृत्यु झाल्याची अफवा पसरवली गेली असताना सुखरूप र...